100 personen in gezinnen zonder opvangoplossing op één enkele dag: een zorgwekkend record

19/08/2025

Gisteren was Samusocial genoodzaakt om bijna 100 personen in gezinnen, in totaal 25 gezinnen, de toegang tot opvang te ontzeggen. Nooit eerder werd zo’n aantal op één dag bereikt. Onze teams worden geconfronteerd met onmogelijke keuzes: zij moeten beslissen welke gezinnen onderdak krijgen en welke op straat moeten blijven. Dit dramatische record illustreert de omvang van de dakloosheid in Brussel vandaag. Het toont ook aan dat alle noodopvangfaciliteiten in het gewest steeds meer verzadigd geraken, of ze nu beheerd worden door Samusocial of andere organisaties.

De bijzonder alarmerende situatie dreigt nog te verergeren door de inwerkingtreding van de federale wet op de intrekking van materiële hulp voor bepaalde aanvragers van internationale bescherming, sinds begin augustus. De aanvragers in kwestie — voornamelijk mensen die al internationale bescherming verkregen hebben in een ander Europees land, zoals Griekenland, en die de status M krijgen — kunnen voortaan niet opgevangen worden door Fedasil. Dat leidt tot een nog grotere kwetsbaarheid van nieuwe personen zonder onderdak in het Brusselse Gewest.

“We hebben hier te maken met communicerende vaten: door asielzoekers niet op te nemen in het netwerk verdwijnen die gezinnen niet gewoon. Ze blijven in Brussel, uiterst kwetsbaar, en maken de nu al overvolle wachtlijsten bij onze noodopvangcentra voor daklozen nog langer. Elke weigering betekent meer mensen op straat, waaronder kinderen, die worden blootgesteld aan ernstige fysieke en psychologische gevaren“, zegt Sébastien Roy, directeur-generaal van Samusocial.

Samusocial waarschuwt al sinds Fedasil de toegang tot het netwerk heeft beperkt tot alleenstaande mannen: de oplossing voor dakloosheid kan er enkel komen met menselijke en structurele antwoorden op de migratiekwestie. Bij gebrek aan duurzame en aangepaste maatregelen dwingt de sterk toenemende armoede steeds meer mensen tot overlevingsstrategieën — kraakpanden bezetten, rondzwerven in metrostations of in de uithoeken van de stad, risicogedrag — om een dagelijks leven vol onveiligheid en lijden het hoofd te kunnen bieden. Die situaties hebben niet alleen gevolgen voor de mensen die er direct door getroffen zijn: ze hebben een impact op de hele gemeenschap en verzwakken de sociale cohesie in Brussel.