1000 plaatsen minder: “een abrupte breuk in de vooruitzichten“

12/08/2026

De federale regering heeft aangekondigd dat 1000 opvangplaatsen die in het kader van de Brussels Deal waren voorzien, zullen worden geschrapt, zonder enig voorafgaand overleg met de actoren uit de sector. Achter deze cijfers gaan kinderen, gezinnen, vrouwen – vaak slachtoffers van huiselijk geweld – en mannen schuil. Deze mensen worden begeleid door toegewijde hulpverleners die op hun krachten zitten. Vandaag geven we hen het woord.

Michele, coördinator hulpbronnen bij het centrum voor alleenstaande mannen “WTC”

“We horen dat alles stopt. Dat is een schok. Daarmee gaat de toegangspoort dicht voor kwetsbare mannen: één en dezelfde poort voor mensen met zeer uiteenlopende achtergronden. Dat varieerde van mensen die internationale bescherming zochten tot mensen die hun woning waren kwijtgeraakt, mannen van 20 tot 65 jaar, die allemaal gemeen hadden dat ze geen oplossing hadden.

We maken ons grote zorgen om al deze mannen, die nu weer op straat komen te staan, nu de winter voor de deur staat. Het WTC was voor hen een soort tijdelijke opvang totdat ze een duurzamere oplossing zouden vinden. We kunnen ons deze abrupte beëindiging van hun vooruitzichten niet voorstellen; het roept veel verdriet op… En ook woede.

Een centrum, zelfs een noodopvangcentrum, biedt opvangmogelijkheden die zich ontwikkelen, en perspectieven die in opbouw zijn. Het WTC was het enige noodopvangcentrum voor mannen geworden, aangezien het Samusocial daarmee voor het eerst zijn opvangmodel voor mannen had herzien en zijn andere centrum had gewijd aan hun stabilisatie. Hoewel de sluiting van het WTC voor eind september was aangekondigd, ging iedereen ervan uit dat de opening zou worden verlengd, aangezien dat al eerder was gebeurd en het centrum zijn nut ruimschoots had bewezen, vooral binnen dit nieuwe ‘systeem’.

Wij, de teams, zaten er middenin. Maar de realiteit dringt zich op, waardoor we niet meer kunnen werken en niet meer kunnen dromen over de toekomst, terwijl ons elan wordt afgebroken.

De politieke wind waait niet de goede kant op: deze bezuinigingen zijn achter gesloten deuren doorgevoerd; het schrappen van 1000 plaatsen sluit totaal niet aan bij de realiteit in het veld. Nu het WTC-centrum zomaar is gesloten, moeten we er rekening mee houden dat we alleen nog maar noodsituaties zullen moeten afhandelen en nooit meer de mogelijkheid zullen hebben om oplossingen voor de middellange termijn uit te werken.“

Sarah, 33 jaar oud, alleenstaande moeder die sinds een jaar in Casa Vesta verblijft (tijdelijke opvang)

“Ik woon nu al 18 jaar in België: ik kwam hier met mijn vader, die diplomaat was. Ik was toen 15 jaar oud. Toen hij terugging naar Benin, besloot ik te blijven… ik ben hier tenslotte deels opgegroeid!  Nou ja, daardoor ben ik mijn verblijfsvergunning kwijtgeraakt. Maar ik heb me altijd wel gered.

En toen werd alles moeilijker toen ik uit elkaar ging met de vader van mijn zoon. Hij is nu 5 jaar oud. Een jaar geleden kwam ik bij Samusocial terecht, eerst in het noodopvangcentrum voor gezinnen. Daarna werd ik doorverwezen naar een centrum voor dakloze gezinnen die al wat meer stabiel waren, waar ik twee weken verbleef. En uiteindelijk… kreeg ik een plek in een Casa! Vandaag ben ik hier al een jaar en twee maanden. Ik heb een adres, een baan. Mijn zoon zit op school. Binnenkort krijg ik mijn verblijfsvergunning, voor onbepaalde tijd. We kunnen binnenkort verhuizen. Ik ga weer studeren voor kinderhulpverlener of gespecialiseerd opvoeder.

Kunt u zich voorstellen dat dit soort opvang, de Casa’s, zou verdwijnen? Dat zou vreselijk zijn, vooral voor de kinderen, want het redt gezinnen die steun en hulp nodig hebben om een nieuw leven op te bouwen.

Als ik dat geluk niet had gehad, of als ik morgen de Casa zou moeten verlaten voordat mijn project is geslaagd, zou dat een ramp zijn; dan zou ik weer helemaal ‘op nul’ staan. Ik weet niet eens of ik dan terug zou kunnen naar het noodopvangcentrum… Al mijn inspanningen om vooruit te komen, de omgeving die ik voor mijn zoon heb gecreëerd, alles zou in duigen vallen! We zouden op straat belanden… en ik denk dat de straten al vol genoeg zijn, nietwaar?”