1000 plaatsen minder : de menselijke kost
30/07/2026
De federale regering heeft aangekondigd dat 1000 opvangplaatsen die in het kader van de Brussels Deal waren voorzien, zullen worden geschrapt, zonder enig voorafgaand overleg met de actoren uit de sector. Achter deze cijfers gaan kinderen, gezinnen, vrouwen – vaak slachtoffers van huiselijk geweld – en mannen schuil. Deze mensen worden begeleid door toegewijde hulpverleners die op hun krachten zitten. Vandaag geven we hen het woord.
Thibault, verantwoordelijke voor de overgangsregelingen bij Samusocial :
„Afgezien van de sociale ramp die de aankondiging van de schrapping van 1000 plaatsen belooft, is de manier waarop dit is aangepakt betreurenswaardig: er is volstrekt geen rekening gehouden met de expertise van de sector voor hulp aan daklozen en er is geen enkel voorafgaand overleg geweest. Het nieuws komt als een bom, midden in de zomer, wanneer iedereen zijn waakzaamheid laat verslappen. Eerst wordt ons de afschaffing van 300 plaatsen aangekondigd, daarna nog eens 700… zonder dat we weten welke programma’s hierdoor worden getroffen, noch wie zijn of haar baan zal verliezen. We hebben het gevoel dat we in een gigantische Russische roulette zitten; dit zorgt voor een diep gevoel van onbehagen bij de medewerkers van een sector die het toch al moeilijk heeft. Er hangt een zwaard van Damocles boven ons hoofd.
In de transitwoningen begeleiden we mensen gedurende ongeveer een jaar: met deze aankondiging wordt Samusocial daarmee een instelling die de mensen die ze al maandenlang begeleidt naar duurzame oplossingen, in de steek laat en afwijst. Mensen die klaar zijn om weer op te krabbelen, lopen het risico van de ene op de andere dag terug te vallen; de springplank die ze eindelijk onder hun voeten hadden, dreigt weg te glijden. En hoe kunnen nieuwe mensen die tegen die tijd aan het project zouden kunnen deelnemen, nog vertrouwen hebben in de organisatie?
Met deze nieuwe maatregelen krijgen we het gevoel dat we de uitvoerende arm van de regering zijn: hoewel ze de kern van ons engagement raken, zijn wij het die ze gaan toepassen, zijn wij het die gewelddadige maatregelen gaan nemen. Hoe kunnen we dan niet boos zijn? Hoe kunnen we gemotiveerd blijven? En afgezien daarvan: hoe kunnen we innovatief blijven, hoe kunnen we blijven dromen en ruimte laten voor creativiteit in het denkproces rond vernieuwende projecten zoals de transitie-initiatieven?”
Anna, een jonge moeder die onderdak vindt in ons noodopvangcentrum voor gezinnen :
Anna heeft in België internationale bescherming aangevraagd. Ze wordt eerst opgevangen in het Fedasil-netwerk bij het Rode Kruis. Net als alle andere asielzoekers krijgt ze een oranje kaart en gaat ze aan het werk. Anna raakt zwanger. Drie maanden na de bevalling komt het slechte nieuws: haar aanvraag wordt afgewezen en ze moet het opvangcentrum verlaten, met haar baby van drie maanden in haar armen. „In het begin was het heel moeilijk, ik heb veel gehuild. Ik probeerde Sacha steeds te vertellen dat het wel goed zou komen met ons, maar ik wist niet goed wat de toekomst voor ons in petto had.” Na enkele nachten op straat in Brussel worden Anna en haar baby uiteindelijk opgevangen in het noodopvangcentrum voor gezinnen van Samusocial. Vandaag behoort Anna tot de 1000 mensen die het risico lopen opnieuw op straat terecht te komen, na de aankondiging van de minister van Asiel en Migratie dat er opvangplaatsen worden geschrapt.