1000 plaatsen minder : “wat de minister ‘plaatsen’ noemt, zijn geen lege bedden, maar mensen.”

05/08/2026

De federale regering heeft aangekondigd dat 1000 opvangplaatsen die in het kader van de Brussels Deal waren voorzien, zullen worden geschrapt, zonder enig voorafgaand overleg met de actoren uit de sector. Achter deze cijfers gaan kinderen, gezinnen, vrouwen – vaak slachtoffers van huiselijk geweld – en mannen schuil. Deze mensen worden begeleid door toegewijde hulpverleners die op hun krachten zitten. Vandaag geven we hen het woord.

Julie, sociaal-juridisch medewerkster bij het ‘Alif’-programma voor niet-begeleide minderjarigen:

“Eerst was er de schok. Voor mij en mijn collega’s zijn wat de minister ‘plaatsen’ noemt geen lege bedden, maar mensen.

De rondzwervende niet-begeleide minderjarigen vormen een zeer kwetsbare groep, met heel specifieke kenmerken. Door hun complexe migratietraject zijn ze vaak vatbaar voor verslavingen. Door hun jeugd en hun isolement zijn ze overgeleverd aan criminele netwerken en mensenhandel. Ten slotte hebben ze geen duidelijke administratieve status. Wij zijn de enige instantie in het Brussels Gewest die hen geïntegreerde psycho-medisch-sociale ondersteuning biedt, afgestemd op de complexiteit van hun situaties en profielen. We werken met deze jongeren, we bouwen een band op, we boeken soms successen, met name door duurzame opvang oplossingen te vinden binnen de Europese ruimte.

Ons werk is een werk van lange adem; deze aankondiging breekt ons elan.

In tegenstelling tot wat mevrouw Van Bossuyt in haar cijfers beweert, zien we steeds meer verzoeken om opname in onze voorziening: elke dag moeten we verdwaalde jongeren afwijzen die rechtstreeks bij ons aankloppen. Het is overigens een verplichting van de federale overheid om minderjarigen op te vangen en te huisvesten. Het schrappen van deze plaatsen zal de druk op een reeds overbelaste sector en op bepaalde wijken in de Brusselse openbare ruimte, die het toch al moeilijk hebben, alleen maar vergroten, en zal een steeds meer gepolariseerd debat alleen maar aanwakkeren.

Het sluiten van deze opvangplaatsen komt simpelweg neer op het in de bek van de wolf gooien van deze kinderen. Het is nog niet te laat om op de terugweg te gaan… Laat de minister eens komen kijken naar ons werk in het veld!”

Ismael, binnenkort 16 jaar:

“Ik heb gehoord dat er binnenkort 1000 opvangplaatsen minder zullen zijn in Brussel, ook voor jongeren zoals ik. Als ik mensen op straat zie slapen, raakt me dat en word ik bang: wat als ik dat was?

Op mijn leeftijd weer op straat terechtkomen, zou een ramp zijn. Ik weet zeker dat ik dan weer domme dingen zou gaan doen. Ik ken het straatleven, ik heb er een paar weken doorgebracht voordat ik hier terechtkwam. Ik was de hele tijd bang, Brussel is gevaarlijk! Ik gebruikte drugs. Cannabis en vrij sterke medicijnen. Om te vergeten. En om mijn pijn te verlichten, want ik had vreselijke rugpijn.

Het waren medewerkers van het Alif-centrum die me op straat hebben gevonden, tijdens hun straat rondes.

Sinds ik in het centrum ben, gaat alles beter: ik krijg eten, heb onderdak en kan vooruitkomen. Ik ben bij artsen geweest, ga er nog steeds heen, en heb minder rugpijn. Ik heb geen huidproblemen meer: schurft is heel lastig. En ik ben gestopt met drugsgebruik.  Nu heb ik het niet meer nodig. Ik heb bij Alif geleerd om voor mezelf te zorgen.  Ik ben stabiel en ik wil al het positieve dat ik heb gekregen niet kwijtraken als ik weer dakloos word. Ik wil niet weer helemaal opnieuw moeten beginnen.

Als ik het centrum verlaat, maak ik plaats voor een andere jongere, net als ik. Tenzij alles sluit, natuurlijk. Ik heb nog steeds een goed beeld van Samusocial. Ik begrijp niet waarom dit gebeurt, het is niet eerlijk.”