“Ik heb veel moed nodig.” Fatoumata leefde drie weken op straat met haar 3-jarige zoontje.

18/09/2025

In België zijn veel vrouwen met kinderen dakloos. Zo ook Fatoumata, die in 2024 aankwam met haar zoontje.

“Ik kwam van Frankrijk, waar ik met mijn man woonde. Maar in juni 2024 ging het niet meer. Ik was van plan om een paar weken bij een vriendin in Brussel te logeren, maar dat werd na een tijdje te ingewikkeld.”

Drie weken lang zwierf ze rond in het openbaar vervoer. Vaak sliep ze zittend naast de kinderwagen met haar zoontje. Tot ze een plaats kreeg in het noodopvangcentrum voor gezinnen van Samusocial.

Ze werd al snel doorverwezen naar het tijdelijke opvangcentrum Plasky, waar ze nog steeds verblijft. Haar zoontje werd ingeschreven in de kleuterschool. Fatoumata diende bij de gemeente een aanvraag in voor een werkvergunning. “Ik zou graag willen werken”, zegt ze.

Haar zoon heeft de Spaanse nationaliteit, maar ze moet haar eigen situatie nog regulariseren. Een ingewikkeld proces, vooral omdat het dossier muurvast zit. “Bij de gemeente kreeg ik te horen dat ik een bewijs van ouderlijk gezag nodig had, ondertekend door de vader. Dat weigerde hij … in het bijzijn van de maatschappelijk werker.”

Ze heeft een tijdje overwogen om terug te keren naar haar land van herkomst. “De maatschappelijk werkers hebben het me afgeraden. Ze zeggen dat de situatie daar te slecht is. Ik ben bang. Ik weet dat we niet eeuwig in het centrum zullen kunnen blijven. Ik heb veel afgezien. Ik hoop dat het goed komt.”

Ondertussen leeft Fatoumata in onzekerheid.

“Hier heb ik samen met mijn zoontje tenminste een bed en iets te eten. Maar als het centrum dicht gaat, heb ik geen adres meer en ben ik alles kwijt. Ik weet niet wat er met ons gaat gebeuren. Ik heb veel moed nodig. En veel geduld.”