Koken, luisteren, troosten: Hanane, huisverantwoordelijke voor de NMBV’s in Maison Alif

09/02/2026

Al meerdere jaren neemt het aantal kwetsbare niet-begeleide minderjarige vreemdelingen (NBMV’s) in Brussel gestaag toe. Vaak kampen deze jongeren met psychische problemen, verslavingen en diepe eenzaamheid, waardoor zij buiten de reguliere hulpverlening vallen. Hoewel zij recht hebben op bescherming en Fedasil belast is met hun opvang, blijft hun begeleiding bijzonder complex. Meer info: hier.

Elke ochtend om 9.30 uur stapt Hanane door de deur van Maison Alif*. Sinds twee maanden is zij hier de huisverantwoordelijke, belast met het reilen en zeilen van dit opvangcentrum voor jonge NBMV’s die een ‘zwervend’ bestaan leiden. Deze jongeren, grotendeels afkomstig uit de Maghreb, dragen ondanks hun jonge leeftijd al een zwaar verleden. Sommigen hebben op hun veertiende of vijftiende het land moeten verlaten, hebben op straat geleefd en vaak geweld meegemaakt. Maar in Maison Alif vinden zij meer dan een dak boven hun hoofd: zij vinden een thuis. En in het hart van dat thuis staat Hanane.

Nog voordat het huis ontwaakt, is zij bezig in de keuken, handen diep in de groenten, gedachten bij het welzijn van de jongeren. De lunch bereiden, schoonmaken, de was vouwen of hen helpen met hun eigen wasgoed … het voelt voor haar vanzelfsprekend. “Ik heb zelf vier kinderen. En hier zijn de jongeren als mijn kinderen. Ik doe de dingen alsof ik thuis ben,” vertelt ze.

Maar haar rol gaat veel verder. Hanane vormt een stabiele, warme en geruststellende aanwezigheid. Vaak is zij de eerste persoon bij wie de jongeren zich veilig voelen om te praten.

Dag na dag bouwen aan vertrouwen

Tijdens gezamenlijke maaltijden en spontane gesprekken groeit het vertrouwen. Jongeren zoeken haar op als het moeilijk gaat, als ze hun hart willen luchten. “Soms vertellen ze me dingen die ze aan geen enkele andere medewerker zouden zeggen. Ze weten dat ik er ben. Als iemand moet huilen of gewoon een knuffel nodig heeft, komt die naar mij.”

Deze nabijheid is van grote waarde en helpt vaak om het begin van een pijnlijk verhaal voorzichtig los te maken. Hanane houdt deze informatie niet voor zichzelf, maar bespreekt die met de psychologen of opvoeders van Samusocial. “Ik fungeer als een schakel, zodat de jongeren de best mogelijke begeleiding krijgen.”

Van de straat naar de warmte van een thuis

De band die Hanane opbouwt ontstaat vaak door haar maaltijden. Ze kent de smaken, de cultuur en de gewoonten van deze jongeren. Zelf van Marokkaanse afkomst spreekt zij hun taal en kookt zij gerechten die zij van huis uit kennen. Haar tajines, Marokkaanse pannenkoeken en Aïd-gebak zijn voor deze ontwortelde kinderen als herinneringen aan hun jeugd. “Soms willen ze zelfs niet meer weg, omdat ze hier die warme, huiselijke sfeer terugvinden.”

En ze steken spontaan een handje toe. Vaak helpen ze mee in de keuken, ruimen ze op en dragen ze bij. “Ze hebben nog nooit hun hulp geweigerd. We hebben een bijzondere band.”

Ze herinnert zich nog levendig een jongen die op een regenachtige dag kletsnat aankwam, na twee dagen reizen vanuit Spanje. Hij was veertien. Hij kon nauwelijks op zijn benen staan. “Ik heb gehuild toen ik hem zag. Die dag bleef ik langer om een warme maaltijd voor hem te maken en droge kleren te regelen. De volgende dag bedankte hij me tranen in de ogen. Hij zei: ‘U bent als een moeder voor mij, dank u’.”

Dat woord ‘moeder’ hoort ze vaker. En Hanane vult die rol met toewijding. “Ik ben zelf moeder. Als ik naar hen kijk, zie ik mijn eigen kinderen. Ik kan me niet voorstellen dat mijn zoon in deze situatie zou verkeren. Dus zorg ik voor hen alsof het mijn eigen kinderen zijn.”

Met andere ogen kijken: ‘het zijn bovenal kinderen’ 

Aanvankelijk had ook Hanane soms stereotiepe beelden van jonge NBMV’s. Maar menselijk contact maakte snel een einde aan die vooroordelen. “Na twee weken was ik geschokt om jongeren in zo’n toestand te zien. Toen nam ik de tijd om naar hen te luisteren. En dan begrijp je het.”

Ze vertelt over een jongen van dertien, die in het begin erg agressief was. Op een dag deelde hij zijn verhaal. Onder zijn woede lag een ondraaglijk verleden. “Als je echt de tijd neemt om te praten en naar hun verhaal te luisteren, verandert je blik. Het zijn, bovenal, kinderen.”

Een plek om op adem te komen

In Maison Alif mogen jongeren tot zes maanden verblijven. Sommigen vertrekken daarna, anderen keren terug na mislukte pogingen elders. Tijdens hun verblijf biedt het team van Samusocial hen structuur en zorg. Er zijn uitjes naar het strand, de bioscoop, het zwembad … momenten van ontspanning en eenvoud.

Intussen blijft Hanane koken, luisteren en troosten. Door haar aanwezigheid geeft zij deze jongeren opnieuw warmte en waardigheid, na een leven dat hen veel te vroeg op de proef stelde.

Vandaag pakt Hanane opnieuw de kookpotten. Het wordt een tajine.

* Het centrum draagt de naam ‘Maison Alif’: Alif is de eerste letter van het Arabische alfabet en staat symbool voor het schrijfriet, een geslepen rietstengel die wordt gebruikt om te schrijven. In de numerologie vertegenwoordigt Alif het getal één. De equivalenten zijn de Aramese alef, de Hebreeuwse alef en de Fenicische alf, die in het Grieks ‘alfa’ werd. Deze naam weerspiegelt de start van dit vernieuwende opvangproject, dat hopelijk het begin vormt van een lange en mooie geschiedenis, samen met en voor deze jongeren geschreven.