“Leven in een centrum, en toch opgroeien”

30/07/2025

Als twee maanden geleden Sarah’s oranje kaart vervalt, stort haar wereld in: ze verliest haar verblijfsrecht, haar werk, haar woning. “Dat alles kwam zo ongelofelijk hard aan …”
Ze heeft geen andere keuze dan naar een noodopvangcentrum te gaan, samen met haar zoontje van vier. 

Drie weken later worden moeder en zoon doorverwezen naar een kleiner Samusocial-centrum, ‘Plasky’; hier kunnen gezinnen terecht die door hun administratieve situatie meer kans hebben om begeleid te worden naar snelle oplossingen om de straat te verlaten. 

Vanaf hun aankomst in het centrum doet Sarah al het mogelijke om voor haar zoontje een zekere stabiliteit te bewaren. “Ik had onmiddellijk een school voor hem gevonden. Maar een kind voelt alles aan. Die veranderingen zijn merkbaar in de klas: soms is hij verdrietig, soms gewoon tevreden en soms ook boos. Hij kampt met veel emoties.” 

Sarah laat zich domiciliëren in het centrum ‘Plasky’, een essentiële stap om verder te kunnen. Over enkele weken verhuist ze met haar zoontje naar de Casa Vesta, een transitwoning voor alleenstaande vrouwen en dakloze moeders. Ook voor haar zoontje nog maar eens een verandering waar ze wel bang voor is.

 “Ik vraag me af hoe hij zich zal aanpassen … Hij is zo gehecht aan de medewerkers hier. Ze hebben geweldig werk geleverd: hij was opvliegend toen hij aankwam, maar zij hebben hem met veel geduld geholpen.”

De centra bieden niet alleen materiële en administratieve ondersteuning, maar er worden ook sterke banden gesmeed. “Dat is allemaal zo tegenstrijdig. Het is goed dat we kunnen vertrekken, maar tegelijkertijd ook moeilijk. We leven allemaal samen. Het zwaarste in de centra is juist dat je er niet lang blijft. Want je raakt eraan gehecht. En daarna is het nog moeilijker om er weg te gaan.”

Sarah heeft het ook over de uitdaging van het samenwonen, in een context waarin iedereen zijn verhaal, zijn cultuur, zijn ervaring met zich meedraagt. “Iedereen heeft zijn problemen, je moet toegevingen doen. Ik houd voor mijn zoontje altijd een zekere routine in stand. Dat is belangrijk. Hij heeft zijn boekjes en zijn speelgoed. Om acht uur ‘s avonds ligt hij in bed. Zelfs hier let ik op wat hij eet. We zijn hier niet met vakantie. We moeten een structuur behouden.” Ze beklemtoont hoe belangrijk het is om tijdens de huisvestingsperiode bepaalde referenties te behouden, want dat bevordert de overgang naar een stabielere huisvesting.

Sarah bereidt zich nu voor op een nieuwe start. Met een zekere ongerustheid, maar vooral met de ongeschonden wil om voor haar zoontje het beste te doen. Geïnspireerd door haar ervaring hoopt ze nu bij Samusocial te kunnen werken, en waarom ook niet? Ze zou graag activiteiten organiseren voor de kinderen die er gehuisvest zijn, hen helpen om in de centra te evolueren in een geruststellende omgeving – precies wat ze altijd voor haar eigen kind heeft gedaan.