Lise, jonge moeder in een noodopvangcentrum: “Hier had ik niets meer om voor te leven”

05/05/2026

Van de kraamkliniek rechtstreeks naar de noodopvang: een realiteit voor sommige van onze jongste bewoners. Eerste levensdagen in sociale nood, onzekerheid en kwetsbaarheid.
Lise en haar baby werden acht maanden geleden opgevangen door Samusocial.

Voor Lise*, afkomstig uit de Democratische Republiek Congo, was de toekomst uitgestippeld: verhuizen naar Louvain-la-Neuve om er te studeren, haar masterdiploma in Managementwetenschappen halen, dan een nieuwe job beginnen, een appartement kopen… Maar haar visum liep vertraging op.  

Door die administratieve complicaties kwam ze later dan gepland aan op de universiteit, waardoor er geen mogelijkheid meer was om zich administratief in te schrijven. Maar Lise liet zich niet ontmoedigen: ze schreef zich in aan een andere Belgische universiteit om haar diploma te halen. Aan het einde van haar eerste jaar werden de administratieve procedures voor het tweede jaar nog ingewikkelder: haar visum werd geweigerd, haar advocaat diende te laat beroep in en Lise werd uitgeschreven uit haar universiteit. 

“Ik had geen verblijfsvergunning meer, geen visum, niets meer om hier te bestaan. Maar ik had wel een masterdiploma. Dus had ik hier en daar wat baantjes.” Ze woont samen met vrienden, maar wanneer ze zwanger raakt valt alles in duigen: de vrienden willen niet langer met Lise in één huis wonen omdat ze rust nodig hebben om te studeren. En wanneer ze bevalt, is Lise helemaal alleen in het ziekenhuis. 

Nieuw leven in het centrum van Evere

“In het ziekenhuis waren er maatschappelijk werkers en zij belden Samusocial om te zien of er plaats was. En gelukkig was er plaats.“ Na vier dagen in de kraamkliniek zat Lise in een taxi op weg naar het noodopvangcentrum voor gezinnen van Samusocial. Ze was heel bang, maar toen ze aankwam spoelde een golf van opluchting over haar heen: ze werd vriendelijk en behulpzaam begroet, de medewerkers brachten haar spullen naar haar kamer en liet haar daarna rusten met haar pasgeboren baby. 

Sindsdien is Lise gewend geraakt aan het leven in het centrum. “Het gaat goed, ik ben hier nu acht maanden. Ik deel de kamer met een ander gezin, maar onze twee kinderen zijn bijna even oud dus ze spelen samen. En ik kan het goed vinden met de andere moeder.”

Lise voelt zich gesteund door de teams in het centrum. “We hebben alles wat we nodig hebben voor de hygiëne, we worden medisch opgevolgd door de verpleegster en voor de baby komt ONE** vaak langs, evenals kinderartsen. In het begin kwam hij niet veel aan, dus dat was een reden tot bezorgdheid, maar dankzij de goede zorgen slaagde hij erin om normaal te groeien. Vandaag gaat het veel beter met hem!”

Een toekomst die nog steeds onzeker is…

Voor Lise zijn de administratieve formaliteiten nog lang niet voorbij: hoewel de vader het kind heeft erkend, wacht ze al vijf maanden op een antwoord van de gemeente over de erkenning van haar zoon. 

Met de hulp van de maatschappelijk werkers van het centrum begrijpt Lise nu beter welke stappen ze moet zetten, welke data ze moet onthouden en aan welke belangrijke afspraken ze zich moet houden. “Elke keer staan ze voor ons klaar. Vooral als de zaken blijven aanslepen zijn ze een grote hulp.”

Ondanks alles blijft Lise positief: zodra haar kind is erkend, kan ze weer een normaal leven leiden. “Ik kijk ernaar uit om te werken. Ik heb al een paar kleine studentenjobs gedaan, dus ik heb al wat ervaring.” Bovenal kan Lise niet wachten om haar eigen appartement te hebben zodat ze haar zoon kan opvoeden, weg van de armoede. 

*fictieve naam
** Office de la Naissance et de l’Enfance (Franstalige tegenhanger van Kind&Gezin)