Op haar 25e wordt Nethy eigenaar: “Ik wil mijn dochters een dak boven hun hoofd nalaten”.

12/08/2025

Als Nethy in 2022 in België aankomt, ziet ze de toekomst hoopvol tegemoet. Enkele maanden voordien is ze vanuit Congo in Frankrijk aangekomen en daar heeft ze een Belg leren kennen. Ze trekt bij hem in, maar hij laat haar van de ene dag op de andere in de steek. Ze heeft geen papieren, geen geld en geen netwerk. Ze brengt verschillende nachten op straat door… ze is vaak misselijk… Een dame neemt haar onder haar hoede en gaat met haar mee naar het ziekenhuis. Nethy ontdekt dat ze zwanger is. 

Aan haar lot overgelaten, zonder familie en zonder onderdak wordt ze naar een centrum van Samusocial doorverwezen, waar ze tenminste een warme plek heeft om te slapen. 

Een paar maanden later, in maart 2023, bevalt ze van een dochtertje, Henrietta. De gemeente weigert het kind te erkennen omdat beide ouders niet onder hetzelfde dak wonen. Om te bewijzen dat Henrietta’s vader Belg is, moet Nethy zelf een DNA-test bekostigen. Ondanks de steun van haar advocaat en maatschappelijk werker is het proces complex. Maandenlang leeft ze in angst door een administratieve weigering. “Ik zat in de bus met mijn dochtertje in de armen te wenen,” vertelt ze. Uiteindelijk aanvaardt de rechter de DNA-test, maar Nethy moet wel de vereiste 700 euro vooraf neertellen. Het kost haar moeite, maar ze slaagt erin om het geld bijeen te krijgen. De test bevestigt het vaderschap, maar de opluchting is van korte duur. 

Niet lang daarna is ze opnieuw zwanger. Opnieuw weigert de vader zijn verantwoordelijkheid te nemen. De cyclus van geweld en onverschilligheid herhaalt zich. De situatie van haar oudste dochtertje is nog steeds niet in orde. Maar Nethy blijft vechten. Op 3 juni 2024 bevalt ze van haar tweede dochter, Alma. Enkele dagen later aanvaardt de gemeente eindelijk de geboorteaangifte van Henrietta. 

Ondertussen is de administratieve situatie van Nethy verre van duidelijk. De ontbrekende puzzelstukken zijn haar wettige woonplaats en het referentieadres. Die stukjes worden gelegd in het Gezinscentrum Colmeia van Samusocial, waar ze naartoe wordt gestuurd. 

In november 2024, na een onafgelaten strijd, krijgt zij eindelijk haar oranje kaart en haar dochtertjes hun identiteitskaart. “Ik schreeuwde het uit van vreugde op straat. Ik was zo trots op mezelf. Het harde werk heeft zijn vruchten afgeworpen.” Later komt ze terecht in De Casas, de laatste stopplaats voor ze naar een privéwoning kan. Met de hulp van Samusocial komt ze weer tot rust en herademt ze. En vooral: ze kan weer dromen. 

Al maandenlang is ze aan het sparen. Haar doel: een thuis voor haar dochters. “Dat was altijd mijn droom: te weten dat als ik er niet meer ben, mijn kinderen toch iets voor zichzelf zullen hebben.” Ze wil hun een appartement nalaten, zekerheid bieden. Geen huurwoning van € 1.000 per maand. Geen onzekerheid. Een thuis. Dankzij haar oranje kaart kan ze de procedure bij het Woningfonds starten. Een eerste appartement wordt door de expert geweigerd: er is nog te veel werk aan en dat zijn te veel risico’s voor een moeder met twee kinderen. Weer een zware klap, maar ze houdt vol. Als ze eindelijk haar identiteitskaart heeft, wordt de procedure hervat. Deze keer wordt een appartement in Molenbeek goedgekeurd.

De lening wordt aanvaard. Nog vóór ze 25 is, wordt Nethy eigenaar. “Ik ga een lening afbetalen, maar wel voor iets dat voor mij is. Het zal me 30 jaar kosten om alles terug te betalen, maar ik doe het voor mijn dochters.” Ze heeft zelfs tests afgelegd om in een kinderdagverblijf te gaan werken, en ze wacht nu op de resultaten. In augustus of september kan ze verhuizen.

“Ik probeer ook andere moeders van De Casas te motiveren. Zij kunnen dan op hun beurt nog meer mensen motiveren,” hoopt Nethy.