Van afgewezen asielaanvraag naar hoopvolle toekomst: Samusocial als toevluchtsoord voor Anna en haar zoon

09/06/2026

Elk jaar worden in België honderden asielaanvragen afgewezen. Achter elke afwijzing liggen gebroken dromen, verwoeste hoop en een toekomst die opnieuw moet worden opgebouwd. Die teleurstelling kende ook Anna*, uitgerekend toen ze net bevallen was. De dakloze moeder zonder papieren vond met haar zoontje onderdak bij Samusocial. 

Op 14 mei 2025 beviel ze van Sacha, een jongetje met grote ebbenhouten ogen. Maar het verhaal van Anna gaat niet alleen over de zorgen van een jonge moeder.

Anna kwam in juli 2022 aan in België met een hoofd vol dromen: ze wilde een stabiel leven opbouwen, een appartement en een baan vinden … Toen ze aan dit nieuwe leven begon, ontmoette ze een Togolees gezin van dezelfde origine. Zij gaven haar een tijdje onderdak. In ruil daarvoor zorgde zij voor hun kinderen. “Maar ze vertelden me niet dat ik asiel moest aanvragen om hier legaal te kunnen wonen.” 

Anna besloot het gezin te verlaten en diende in maart 2023 haar eerste aanvraag voor internationale bescherming in, negen maanden nadat ze voor het eerst voet zette in België. Daarop werd ze in een Rode Kruis-centrum ondergebracht. Vanaf dat moment nam Anna de ene baan na de andere aan dankzij haar ‘oranje’ kaart: schoonmaakster, interimjobs in fabrieken … Zo probeerde ze rond te komen in afwachting van de goedkeuring van haar aanvraag. 

“Toen werd ik zwanger. De baby werd geboren via een keizersnede. Fedasil dekte de kosten, maar ik was erg gestresseerd door het wachten: ik was bang dat ik geen asiel meer zou krijgen, terwijl ik Sacha veiligheid wilden bieden.” Helaas werd Anna’s aanvraag een paar maanden later afgewezen, waardoor ze geen onderdak meer had, met een baby van drie maanden. Ze werd doorverwezen naar andere centra, waaronder het Samusocial-centrum waar ze nu verblijft.

Het leven in het centrum: begeleiding en gemeenschapsleven

“In het begin had ik het heel moeilijk, ik heb veel gehuild. Ik bleef Sacha maar vertellen dat alles goed zou komen, al wist ik niet wat de toekomst zou brengen.” Vandaag heeft Anna haar glimlach nog niet verloren. Haar regularisatieprocedure boekt vooruitgang: Sacha werd erkend door zijn vader en Anna wacht nu op 23 maart om de volledige aanvraag voor erkenning van het kind in te dienen bij de gemeente. 

Maar het papierwerk bezorgt haar soms kopzorgen. Momenteel probeert Anna met de hulp van maatschappelijk werkers om administratieve documenten te verkrijgen die nog in Togo zijn. “Gelukkig helpt mijn moeder me. Zij is nog in Togo en stuurt me alle documenten die ik nodig heb. Ik mis haar echt”, zegt ze met een vleugje verdriet in haar stem. 

Tijdens haar verblijf in het centrum beleefde ze ook warme momenten met de andere gezinnen. Met eindejaar werd een feestmaal georganiseerd in het centrum, zodat alle gezinnen samen van de kerstsfeer konden genieten. “Ik was bang dat Sacha en ik alleen zouden zijn tijdens de feestdagen, dat we in de kou zouden blijven staan. Maar uiteindelijk nodigden ze ons uit voor de maaltijd en het was een magisch moment. Het was alsof we bij familie waren, hartverwarmend!”

Vertrouwen in de toekomst ondanks de moeilijkheden

Als Anna praat over haar toekomst met haar baby, blijft ze positief: “Ik wil gewoon dat het beter wordt, en ik weet dat het beter zal gaan voor ons. Ik heb nu mijn kind. Hij geeft me moed om te vechten, al was het maar voor hem. Ik wil menselijke waarden aan hem doorgeven: altijd het positieve blijven zien en de moed erin houden, ook als het moeilijk gaat.”

Zodra haar kind erkend is, zal Anna kunnen werken en haar eigen appartement kunnen hebben. Ze put hoop uit haar ontmoetingen met andere vrouwen in het centrum, onder wie een Guinese vrouw die erin slaagde een appartement te vinden. “Ik ging afgelopen weekend bij haar langs. Ze lijkt het goed te stellen in dat appartement met haar zoon. Ik maak me sterk dat ik dit op een dag ook allemaal zal kunnen hebben. Het komt erop aan de hoop niet te verliezen.”

*fictieve naam