Yasmine, 38 jaar: “Ik wist dat ik een grote fout had gemaakt, maar ik kon niet meer terug”

16/12/2025

Het draait allemaal om controle. Een verhaal dat slecht had kunnen aflopen. Het verhaal van een vrouw die dacht dat ze haar kinderen een minimum aan ouderlijk evenwicht kon bieden en zichzelf vaak wegcijferde. Tot het ontplofte. En ze helemaal opnieuw moest beginnen. 

In Algerije draaien mannen zich om als Yasmine voorbijkomt. Ze is dan ook een bijzonder knappe vrouw. Met haar grote ogen en lange gitzwarte haar lijkt ze op de heldinnen uit onze kindertijd:  Esmeralda, Pocahontas… of zelfs de geliefde van Aladdin. Maar het leven van Yasmine lijkt in niets op een Disneyfilm. 

Ook haar broers zakenpartner is betoverd door haar. Hij wil met haar trouwen. Zij wil dat niet. “Ik was 18, ik dacht niet aan trouwen, ik zat in het laatste jaar secundair, ik had dromen. Ik wilde gaan studeren.” Ze  weigert dan ook. Maar hij blijft terugkomen en Yasmines broer, die bezwijkt onder de economische chantage van zijn zakenpartner, weet zijn zus te overtuigen: ze stemt in op voorwaarde dat ze haar studie mag afmaken. Ondertussen zien de toekomstige bruid en bruidegom elkaar regelmatig. Alles gaat goed: “Hij deed me geloven dat hij van moderne, werkende vrouwen hield…” Zeven jaar later, met haar masterdiploma op zak, trouwt Yasmine met haar aanbidder. 

“De volgende dag besefte ik al dat ik een ernstige fout had gemaakt. Ik mocht niet gaan werken, ik mocht niet aantrekken wat ik wilde, ik mocht niet uitgaan, ik mocht geen make-up dragen, geen parfum… Ik begreep er niets van, want ik dacht dat hij ruimdenkend was. Toen ik hem ernaar vroeg, antwoordde hij gewoon: “Zo ben ik nu eenmaal, het is niet mijn probleem”.  Yasmines man is vaak voor langere periodes in Europa.  “Hij verweet me dat ik niet droevig was tijdens zijn afwezigheid, hij schreeuwde vaak, hij was jaloers zonder reden…” Yasmine wil haar huwelijk beëindigen, maar zodra ze het onderwerp met hem aansnijdt, begint hij te huilen, dreigt hij met zelfmoord en belooft hij te veranderen; 

Telkens weer geeft Yasmine hem een nieuwe ‘kans’. 

Er wordt een eerste meisje geboren. “Ik dacht dat vader worden hem zou veranderen. Maar hij ging altijd weer weg. En wanneer hij terugkwam, bleef hij niet bij ons.” Yasmine blijft om een scheiding vragen… maar het helse scenario herhaalt zich keer op keer weer, met tranen en beloftes. 

Yasmine raakt opnieuw zwanger, dit keer van een jongetje. Wanneer het kind 4 is, stemt Yasmines man er eindelijk mee in dat ze gaat werken. Maar literatuur doceren, waarvoor ze gestudeerd heeft, is geen optie… ze zou met mannen geconfronteerd kunnen worden. Met tegenzin laat hij haar een kapsalon openen. De verwijten blijven komen: ze brengt niet genoeg tijd met hem door (ook al is hij altijd weg). “Het was duidelijk: hij wilde niet dat ik ermee doorging,” klaagt Yasmine. Ze sluit het salon. 

En dan volgt het keerpunt: Yasmine ontdekt dat haar man een minnares heeft. Ze trekt in bij haar ouders en vraagt officieel de scheiding aan. Toch krabbelt Yasmine opnieuw terug: ze zal hem niet verlaten, maar alleen als zij en haar kinderen mee mogen op zijn Europese reizen. In Spanje, waar het stel een huis heeft, raakt Yasmine opnieuw zwanger. Maar ze ontdekt dat haar man haar nog steeds bedriegt… en polygaam wil zijn. ‘ Nu was de maat vol. Mijn broer had besloten om met zijn vrouw naar Frankrijk te verhuizen. Ik ging naar hen toe, met mijn twee kinderen en een derde op komst.  Een maand na de geboorte kwam hij me halen in het huis van mijn broer. Ze vochten.’ Ondanks alles stemt Yasmine ermee in om hem te volgen naar België. “Hij had weer tegen me gelogen: het lag er vol spullen van die andere vrouw. Ik was weer in de val gelopen.”

Yasmine ontdekt dat haar man medicijnen neemt tegen schizofrenie. “Vaak kon hij niet slapen; hij hield hij ook mij uit mijn slaap en verweet me dat ik niet met hem praatte.” Schreeuwen en bedreigingen zijn aan de orde van de dag. En dan gaat het mis. “Hij begon me te slaan. Op een dag zette hij me tegen een muur en de kinderen zagen wat er gebeurde. Een andere keer, toen ik de jongste aan het wassen was, kneep hij me de keel toe omdat ik hem niet had begroet. Toen hij me plots losliet om naar de keuken te gaan, besefte ik dat hij een mes ging halen en dat we in gevaar waren. Ik  nam de drie kinderen en we gingen op blote voeten, in onze pyjama, naar buiten. We liepen naar de benzinepomp  tegenover het huis. We verstopten ons achter de toonbank. Mijn man kwam achter ons aan, greep me vast en trok aan mijn haar. Toen hij besefte dat de politie eraan kwam, probeerde hij terug naar huis te gaan.”

Dat was het einde van de beproeving voor Yasmine en haar kinderen. “De politieagent bracht me van Bergen naar het familiecentrum van Samusocial. Ik was opgelucht. Ik was voortdurend bang geweest in zijn buurt. Mijn kinderen ook. Het belangrijkste wanneer je hier aankomt, is dat je veilig bent. In het begin sliep mijn zoon bij mij. Hij was bang dat zijn vader hem zou komen vermoorden. We voelen ons steeds beter. Dit is niet zomaar een opvangcentrum waar je kunt eten en slapen. Het is ook een centrum dat vrouwen helpt om sterker en moediger te worden. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen. Ik dacht altijd dat ik mijn leven had verspild. Nu ben ik een andere vrouw, en ook mijn kinderen zijn veranderd.”