Zakaria, 17 jaar, verblijft in het centrum ‘Alif’: Hier is het anders dan op straat. Ik was altijd bang.’

24/02/2026

Het was al een tijdje geleden dat hij dit nog had meegemaakt… maar sinds een paar dagen slaapt Zakaria, 17 jaar, in een bed. Hij is een van de 12 ‘zwervende’ NBMV’s die sinds eind april worden opgevangen in het Samusocial-project ‘Alif’, dat speciaal voor hen is opgezet. 

‘Hier zijn we als een familie, we kunnen goed met elkaar opschieten, we voelen ons hier thuis’, zegt Zakaria met een grote glimlach op zijn gezicht, terwijl hij in een tuinstoel zit. ‘Wat een verandering in vergelijking met de straat, waar je moeilijk kunt uitrusten, waar het ‘s nachts koud is en je altijd moet uitkijken voor junkies die je spullen kunnen stelen.  Op een rustige plek zijn, dat voelt goed.’

Zakaria is nu een maand in België. Op zijn vijftiende verliet hij Rabat, Marokko, en kwam twee jaar later, na een lange zwerftocht, in België aan. ‘Ik ben in heel Europa geweest,’ vertrouwt hij ons toe. De oversteek van de zee in een rubberboot heeft bij hem een angstige herinnering nagelaten: ‘We verdwenen twee dagen op zee. Een groot schip heeft ons opgepikt nadat de kapitein van ons kleine bootje een baby in de lucht hield om te laten zien dat we geen gevaar vormden en in moeilijkheden verkeerden.’

Een enorm risico, als je bedenkt hoe klein de kans is dat jongeren uit de Maghreb een verblijfsvergunning in België krijgen. ‘Ik ben hier illegaal gekomen’, zegt Zakaria. Maar ik heb mijn redenen. Mijn moeder is overleden. En ik had te veel ruzie met de nieuwe vrouw van mijn vader. Als je de wijk zou zien waar ik woonde, zou je snappen waarom ik ben vertrokken.’

Maar eenmaal daar, is het Europese eldorado niet zo fantastisch.  De teleurstelling is zelfs enorm: ‘Het zit vol problemen. Ik heb 20 dagen op straat geslapen, bij het Noordstation, in kraakpanden. Ik was altijd bang. Er zijn mensen die je ‘s nachts lastigvallen. Dus sliep ik overdag. Er zijn ook veel crackverslaafden en heroïnejunkies, ik heb ruzies gezien om niets.’
Ook de eenzaamheid valt hem zwaar.‘Ik heb hier niemand. Ik bel mijn kleine broertje regelmatig om hem te vertellen hoe het met me gaat. Ik vertel hem niet alles, ik wil niet dat hij zich zorgen maakt.’

Zakaria wordt uiteindelijk opgemerkt en doorverwezen naar het Alif-centrum door een van onze partnerorganisaties. Het opvangcentrum, dat een veilige plek wil zijn, biedt hem de kans om tot rust te komen. Hij krijgt er ook psychologische, medische en sociale opvolging op maat: een eerste houvast.
Zakaria kan hier maximaal zes maanden blijven. Zijn droom… ‘is Europa. Ik vind kapperswerk super, ik ben er trouwens al mee bezig. Ik zou graag een eigen salon, een auto, een huis, kinderen hebben, trouwen…’
Maar hij weet dat zijn kansen beperkt zijn. Met een heldere blik zegt hij: ‘Ik denk niet graag te veel na over de toekomst, maar ik hoop dat mijn tijd hier me vooruit zal helpen in het leven.’ 

Meer informatie over het ‘Alif’-centrum.